ZAYN część 7

Wezwaliśmy karetkę. Pojechałam razem z nimi.

Nie wiedziałam co się dzieje.

W szpitalu Zayn odzyskał przytomność.

Zrobili mu serię badań.

Wieczorem wyszedł do mnie lekarz i przedstawił mi sytuację.

- Ty wiedziałaś, że twój chłopak ma raka?

- Nie. Nic mi nie mówił.

- Niestety, jest to guz mózgu, twój chłopak zasłabł, bo ma przerzuty.  Rak zaatakował również płuca.

- Można to wyleczyć?

- Można tylko złagodzić przebieg choroby, ale szanse na całkowite wyleczenie są niewielkie.

~~~

W szpitalu spędziłam całą noc.

Zayn obudził się dopiero następnego dnia. Było już ok., więc mogłam się z nim widzieć.

- Hej – powiedziałam – Jak się czujesz?

- Jak zawsze.

- Lekarz mówił ci już?

- Tak. Nieciekawie.

Rozpłakałam się.

- Iguś, nie płacz. – powiedział – To są ostatnie dni mojego życia. Nie chcę się smucić.

Ogarnęłam się.

~~~

Zayn koniecznie chciał wrócić do domu i żyć jak gdyby nigdy nic. Mimo, że lekarz zakazał mu grać powiedział, że będzie grał.

Jeszcze w tą samą niedzielę mój chłopak pojechał z rodzicami do domu.

Następnego dnia przyszedł do szkoły.

Zachowywał się jak zawsze.

Chociaż chciało mi się płakać musiałam być silna, dla niego. Wiedziałam, że w każdej chwili może stać się najgorsze.

Po szkole gdy przyszłam na trening i go tam zastałam wyszłam z nim na słówko…